Muhammed-i Nur

Ana Menü
 
· Ana Sayfa
· FORUM
· Haber/Makale Arama
· Haber Gönder
· Arkadaşlarına Öner
· Favorilerine Ekle
· Giriş Sayfası Yap
· Tasavvuf Sözlük
· İletişim
Kul İhvâni Divanı
 
Muhammed-i Nur Şiir Kitapları
Kategori Şiir Kitabı Cilt I
Kategori Şiir Kitabı Cilt II
Kategori Şiir Kitabı Cilt III
Kategori Şiir Kitabı Cilt IV
Kategori Şiir Kitabı Cilt V
Kategori Şiir Kitabı Cilt VI
Kategori Şiir Kitabı Cilt VII
Kategori Şiir Kitabı Cilt VIII
Kategori Şiir Kitabı Cilt IX
Kategori Şiir Kitabı Cilt X

Muhammed-i Nur Kitapları
Kategori Tasavvuf
Kategori Sall ve Namaz
Kategori İnsan ve Hâ Mîm

Muhammed-i Nur Sohbetleri
Kategori Kur'an İniş Zevki

Gönülden Esintiler
 
Muhammed-i Nur Mehmet Emin
Kategori Dostu Bildik
Kategori Dostu Bulduk
Kategori Gönül Gözü

Muhammed-i Nur Halim Kök
Kategori Sevmek Ateştir
Kategori Sohbet Zevkleri
Kategori Şiirlerim

Muhammed-i Nur Aziz Kurtuluş
Kategori Binbir Esma Bir Elif
Kategori Sohbet Zevkler
Kategori Şiirler ve Dörtlükler

Muhammed-i Nur Âşık Cemâl
Kategori İlahi ve Ezgiler
Kategori Şiirleri

Muhammed-i Nur Mehmet Kahraman
Kategori Tablolarım

·



Üye Tanımlama
 

Bilgileriniz sistemimizde kayıt altına alınmaktadır.
43. Hanlar

 SARI ÇANLARDA KERVANLAR

                                       KERVANLARDA HANLAR
                                       HANLARDA CANLAR...
 
                                       Döşlerinde batmanlık sarı çanlarıyla
                                                                                develer...
                                       Gümbür gümbür bir cümbüşle  yavaş yavaş
                                                                                ilerler...
                                       Ve; Bu son kervandır dercesine
                                       Şafakla, tan yeri ağarmadan
                                       O güzelim sesi ve tarihi
                                       Geleceğin makinelerine gülercesine
                                                                             götürdüler...
                                       O gündür bu gündür
                                       Benim bildiğim
                                       Hanlar öksüz ve üzgündür
                                       Ve ondandır hanları sevdiğim...
 
                                                              
 
                                       İnce taş işlemeli kapısında bir sultanın
                                       Bu han benimdir dediği
                                       Unutulmuş burçlarında kuşların tünediği
                                       Hanlar hanı...
                                       Sultan hanı
                                       Dosdların unuttuğu bir insan gibi
                                       Yürekten... Acı ve içli...
                                       Ve de ağlamaklı
                                       Geçmişi özlerde kendini harab edermiş
                                        zavallı...
                                       Hırçın bir dalga gibi
                                       Tantanayla gelen kervan selleri...
                                       Lebbeyk!!! Dercesine hâlâ canlı,
                                       Bir tarafı yıkık mescidleri...
                                       Akmayan, yıkanılmayan, bom boş ve serin
                                       Şadırvanları, hamamları ve deve damlarıyla
                                       Kırgın karanlık bakışlarıyla
                                       Yorgun argın ve bitkin düşmüşcesine
                                       Bir birine yaslanmış yolcular gibi...
                                       Umursamaz. Ve sırt sırta...
                                       Avlusuna dökülen taşlarıyla...
                                       Bir elinde çekiç birinde hüner
                                       Tarihi kazan, tarihi yazan
                                       Kırçıl sakallı taşcıyı düşünürler...
                                       Alınlarındaki tarih sanki
                                       Öyle net işlenmiş ki
                                       Bünyan halısı gibi
                                       Serili vermiş de yerlere
                                       Bir gözü aralık bakıyorlar turistlere...
                                       Kim bu Jorj la Helen diyorlar
                                       Resim çekip gülümsüyorlar
                                       Ve Deve damlarımıza işiyorlar...
 
                                                             
 
                                       İşte böyle demir parmaklı
                                       Kapıların ardında - Hâlâ var sanki...-
                                       Tıpkı bir mahkum gibi...
                                       Perişân ve sabit tarih babalar
                                       İlk terk edildiği gün gibi
                                       Taze canlı ve düzgün
                                       Toz toprak içinde harap perişan ve üzgün...
                                       Ne olduğunu bile bilmiyorlar,
                                       Dinliyorlar ve bekliyorlar;
                                       Geçmişin ezân sesini
                                       Develerin sarı çan sesini...
                                       Ve bir kervanın geleceğini
                                       Eğer varsa…
                                       Ben isyankârım, isyan ediyorum,
                                       “Birileri gidip bu taşlara anlatsa bâri” diyorum :
                                       Nasıl geldiğini medeniyetin... Yıldırım gibi...
                                       Yakıverse güpegündüz kasabanın elektriğini
                                       Araba, televizyon ve jiklet aldığını milletin
                                       Ve, tüm çektiklerini
                                       Duyduklarını, gördüklerini
                                       Tesadüfen yaşayıp, tesadüfen öldüklerini...
                                       Tek tek anlatsa,
                                       Ne var ne yoksa,
                                       Hiç birisi kalmadan!... İşte o zaman;
                                       Kıpır kıpır kıpırdaşırlar
                                       Bir köşede nöbet bekleyen taşlar,
                                       Ve oturanlar...
                                       Kulağı patlatırcasına gür,
                                       Tarih gibi özgür,
                                       Haykırır kapı taşındaki yazı,
                                       Ardahan’dan duyulur da avazı:
                                       “Olmaz!! Olmaz bunlar!!”
                                       Derlerse bizim hanlar
                                       Kahrından yıkılanlar
                                       Eminim ki çoluk çocuk hepimiz
                                       Nasıl da güleriz...
                                       Ve;
                                      “İyi oldu yıkıldığı;
                                      Yoksa biz yıkacaktık.” deriz... 
 
                                                               22.05.1980 Antalya         
 







[ Geri Dön ]

Ana Sayfa | FORUM | Videolar | Sesli Sohbet | Dualar | İletişim
Copyright (C) 2010 Muhammedi Nur | Tüm Hakları Saklıdır