BELÂ BAZARI AYNA mı, DEV mi GÖRünür CÜCE ler,
AYN ını ARA-YAN YOK mu, O na baksalar NİCEler,
RÜYA da da Olsa ŞEENlik, Oyun-u arıyor BEN lik
GÜNdüz GÜNüm GÜN ederim, SIZIlı yanım GECE ler.
FERim YOKtur HADdim BİLmem, BİLeyim ASLımı BİL dir
Her AN HAYYâlin kurarım, HAYYda OLmak nASIL HÂLdir,
Hem SEN inle hem SENsİZim, SÖZ ANlamsız DİLim LÂLdir, NAKİL GÜNEŞi doğsa da bitse artık şu GECEler
GİRdiğimizi BİLmedik.. -> ÇIKtığımız da ÇÂReSiz! İLK SESti İlk NEFesimiz..Son NEFesimiz ise SESSiz
her CANIN SON-UÇ-u Bir gün.. İster Kral>İster kÖLe! “ÖLMEK!” Derd Değil ihvÂNi..Derd olan Garib-KİMsesiz!..
كُلُّ نَفْسٍ ذَائِقَةُ الْمَوْتِ وَنَبْلُوكُم بِالشَّرِّ وَالْخَيْرِ فِتْنَةً وَإِلَيْنَا تُرْجَعُونَ “Kullu nefsin ZÂİKAtu'l-mevt(mevti), ve neblûkum biş şerri ve'l-hayri fitneh(fitneten), ve ileynâ turceûn(turceûne):Her canlı, ölümü tadar. Bir deneme olarak sizi hayırla da, şerle de imtihan ederiz. Ve siz, ancak bize döndürüleceksiniz.” (Enbiyâ Sûresi, 21/35)
Ve GÖKçe DERE'min SESine
SeSs VERir NİLÜFER DEREmm!.
. “TEKk dAMMLa SUuu...”:
أَوَلَمْ يَرَ الْإِنسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِن نُّطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِيمٌ مُّبِينٌ ---“E ve lem yere'l- insânu ennâ halaknâhu min nutfetin fe iza huve hasîmun mubîn (mubînun): Bizim, kendisini "BİR DAMLA SU" dan, spermden, yumurtadan yarattığımızı insan görmüyor mu? Yaratıldığı şeye bakmıyor da, hiç olmayacak şekilde bize karşı, aklınca deliller ileri sürerek, kalbindekini, kafasındakini ustaca ortaya dökerek açıkça düşmanlık ediyor.” (YâSîN 36/77)
أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا وَجَعَلْنَا مِنَ الْمَاء كُلَّ شَيْءٍ حَيٍّ أَفَلَا يُؤْمِنُونَ ---“E ve lem yerellezîne keferû enne's- semâvâti vel arda kânetâ retkan fe fetaknâhuma, ve cealnâ mine'l- mâi kulle şey’in hayy (hayyin), e fe lâ yu’minûn (yu’minûne): O inkâr edenler görmüyorlar mı ki, (başlangıçta) göklerle yer, birbiriyle bitişik iken, biz onları ayırdık ve her canlı şeyi "SU" dan yarattık. Yine de onlar inanmayacaklar mı?” (Enbiyâ 21/30)
bU da GEÇer y hU!. ÇİLLeyLE ÖRdük ÖMRümüz
KuL İhvÂNim ->NEdir ki bU
DAYANsınn DELi GÖNLümüz
bU da GEÇer >GEÇer y hU!.
ZEVK 7595
KARAKıŞ ->bAHara GeBe ->GEÇ GELse de GELir bİr gÜn!
Hasta YORgun YAŞLı YÜRek >HASretin YÂR BİLir bİr gÜn!
DevrÂNında DÖNer HAYyat
NEFes NEFes SÖNer HAYyat
ÖKSüZ KALır ZEVKLerimİZ!. ->CÂN TAŞıyan ÖLür bİr gÜn!.
08.05.16 03:14
brsbrsbzr..tktktrstkkmdhstlkk..
GeCe KÖRdür SESsiz YÜRÜr
->YALnızLık ->İÇİMi BÜRÜr
>“SıRR-ı SıFıR SANcı”-Larım
->“UYKU”Larımı ->ÜRKÜTür!. HAYy Dost celle celâlihu..
YARım NEFESLik ÖMRümde ->ELe GEÇen YOKum-VARım
SON NEFESte KÖRDÜĞÜMde ->ELde KALan ZARar-KÂRım İÇİMden HİÇim SÖKüLür
GÖZümden ATEŞ DÖKüLür GEÇmişimi ->GÖRDÜĞÜM de =>TEVBELerim -İSTİĞFÂRım!. 04.12.17 04:34
brsbrsm..tktktstkmdynsnszgclrmdnbrisi.. Hep SEVseydim SEViLseydim
ÜZMEsem =>ÜZÜLmeseydim
>KULLuk UYKUmdan UYANıp
RABBım - VAKTımı BİLseydim!.
ALLAHu zü’L- CELÂL Âdemoğluna, Fıtrî Yaratılışnda TÜMM EsmâLarını AKLen yüklemiş ve NAKLen Kur'ÂN-ı Kerîminde, RABBu’L- Âlemine KULLUK Ahdi almış, Dünya Hayatında imkânlar sağlamış, Hak-Hayr ve Bâtıl-Şer Tercihi Hakkı tanımış ve İmtihÂNa sokmuştur..
KUL OLuşun OLmazsa OLmazı, günah işlemekten kaçınamamasıdır.. ve tek salah ve felah yolu FERECinin Tevbe İstiğfar Kapısı OLuşudur..
ALLAHu zü’L- CELÂL, KeLÂMuLLah’ında BUYruklarında; Günahı, İşledikten sonraki İstiğfârın ve Tevbenin Fazileti ve ÖNemi BİLdirilmiştir..
الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِنَّنَا آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ---“Ellezîne yekûlune rabbenâ innenâ âmennâ fagfir lenâ zunûbenâ ve kınâ azâbe’n- nâr (nâri) .: Onlar (takva sahipleri): “Rabbimiz, biz hiç şüphesiz mü’min olduk (îmân ettik), artık bizim günahlarımızı (sevaba çevirerek) bize mağfiret et ve bizi ateş azabından koru.” derler.”(Âl-i İmrân 3/16)
الصَّابِرِينَ وَالصَّادِقِينَ وَالْقَانِتِينَ وَالْمُنفِقِينَ وَالْمُسْتَغْفِرِينَ بِالأَسْحَارِ ---“Es sâbirîne ve’s- sâdıkîne ve’l- kânitîne ve’l- munfikîne ve’l- mustagfirîne bi’l- eshâr (eshâri) .: (Onlar), sabredenler, sâdıklar (ahdlerine vefa edenler), kânitîn olanlar (Allah’ın huzurunda saygı ile duranlar), infâk edenler (Allah için verenler) ve seherlerde mağfiret dileyenlerdir.” (Âl-i İmrân 3/17)
وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُواْ أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللّهَ فَاسْتَغْفَرُواْ لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَى مَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ ---“Vellezîne izâ fealû fâhişeten ev zalemû enfusehum zekerûllâhe festagferû li zunûbihim, ve men yagfiru’z- zunûbe illâllâhu ve lem yusırrû alâ mâ fealû ve hum ya’lemûn (ya’lemûne) .: Ve onlar (takvâ sahibleri), bir kötülük yaptıkları veya nefslerine zulmettikleri zaman Allah'ı zikrederler, hemen günahları için mağfiret dilerler. Ve Allah'tan başka kim günahları mağfiret eder. Ve onlar, yaptıkları şeylerde (hatalarda), bilerek ısrar etmezler.” (Âl-i İmrân 3/135)
وَمَن يَعْمَلْ سُوءًا أَوْ يَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللّهَ يَجِدِ اللّهَ غَفُورًا رَّحِيمًا ---“Ve men ya’me’l- sûen ev yazlim nefsehu summe yestagfirillâhe yecidillâhe gafûran rahîmâ (rahîmen)..: Ve kim kötülük yapar veya nefsine zulmeder, sonra da Allah'tan mağfiret dilerse, Allah'ı mağfiret edici ve rahmet edici olarak bulur.”(En´âm 6/110)
فَإِن تَابُواْ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَنُفَصِّلُ الآيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ---“Fe in tâbû ve ekâmu’s- salâte ve âtu’z- zekâte fe ıhvânukum fî’d- dîn (dîni), ve nufassılu’l- âyâti li kavmin ya'lemûn (ya'lemûne) .:Eğer onlar tevbe edip namazı kılarlarsa ve zekatı verirlerse, artık onlar sizin dinde kardeşlerinizdir. Bilen bir topluluk için ayetleri böyle birer birer açıklarız.”(Tevbe 9/11)
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِن رَّحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ---“Kul yâ ıbâdiyellezîne esrefû alâ enfusihim lâ taknetû min rahmetillâhi, innallâhe yagfiru’z- zunûbe cemîâ (cemîan), innehu huve’l- gafûru’r- rahîm (rahîmu).: De ki .: "Ey nefsleri üzerine israf yüklemiş (haddi aşmış) kullarım! Allah’ın rahmetinden ümit kesmeyin. Muhakkak ki Allah, günahların hepsini mağfiret eder (sevaba çevirir). O, muhakkak ki O; Gafûr’dur (mağfiret eden), Rahîm’dir (rahmet nuru gönderen)." (Zümer 39/53)
فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ كَانَ تَوَّابًا ---“Fe sebbih bi hamdi rabbike vestagfirhu, innehu kâne tevvâbâ (tevvâben).: O zaman Rabbini hamd ile tespih et. Ve O’ndan mağfiret dile. Muhakkak ki O, tövbeleri kabul edendir.”
(Nasr 110/3)
RESÛLULLAH sallallahu aleyhi vesellem de BUYruklarında; Günahı, İşledikten sonraki İstiğfârı ve Tevbenin Fazileti ve ÖNemi BİLdirilmiştir..
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem:"Eğer siz günah işlemeseydiniz, Allah sizi helâk eder ve yerinize, günah işleyip, peşinden tövbe eden kullar yaratırdı."buyurmuştur. (Müslim, Tevbe, 9,10, 11)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem:“Günahtan tam dönen ve tövbe eden, o günahı hiç işlememiş gibidir.” buyurmuştur. (İbn Mâce, Zühd 30)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Muhakkak ki Allah Teâlâ kulun tevbesini (ruh boğaza dayandığı zaman) gargara, yani tereddüt etmedikçe kabul eder.” buyurmuştur.
(Tirmizî, merfu olarak)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Tevbe kapısı açıktır. Güneş garbdan doğuncaya kadar kapanmaz.” buyurmuştur.
(Taberanî)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Ey Allahım! Sen her çeşit eksiklikten uzak ve münezzehsin. Senin hamdinle bunları söyler ve yaparız. Ey Allahım! Beni affet! Çünkü kullarının tevbesini çokça kabul eden ve kullarına rahmette bulunan bir zâtsın sen!.” buyurmuştur.
(İbn Mesud´dan; Hâkim, Sahih olduğunu belirtmiştir.)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Kim çokça istiğfâr ederse, Allah Teâlâ onun için her üzüntüden kurtuluş yolu, her darlıktan çıkış imkânı ihsân ettiği gibi, onun ummadığı yerden de rızık ihsân eder." buyurmuştur.
(Ebu Dâvud ve Nesâî, İbn Mâce ve Hâkim, İbn Abbas´tan sahih bir senedle)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Ben hergün yetmiş defa tevbe edip Allah Teâlâ´dan mağfiret talebinde bulunmaktayım.” buyurmuştur.
(Ebu Hüreyre´den; Buharî)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Kim yatağına girdiği zaman: “Kendisinden başka ilâh olmayan, hayy ve kayyûm olan Allah´tan günahlarımın affını talep ediyorum” sözünü üç defa tekrar ederse, Allah Teâlâ onun bütün günahlarını denizlerin köpüğü kadar veya Temim Sahrasının kumlarının adedi veya ağaç yapraklarının adedi veyahut da dünya günlerinin adedi kadar olsa bile affeder!” buyurmuştur.
(Ebu Said´den garib olarak, Tirmizî)
---Huzeyfe b. Yeman şöyle der: “Benim âileme karşı dilim çok sertti. Bunun üzerine Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem'e: “Yâ Resûlullah! Dilimin beni ateşe sokmasından korkuyorum” dediğimde, Hz. Peygamber şöyle buyurdu: “Senin istiğfâr etmekle aran nasıl?” Sonra sözlerini şöyle sürdürdü: “Ben (Allah´ın Rasûlü olduğum halde) günde yüz defa istiğfâr ediyorum” buyurmuştur.
(Nesâî, İbn Mâce ve Hâkim.(Hâkim´e göre Buharî ve Müslim´in şartlarına göre sahihtir.)
---Hz. Âişe radiyallahu anha Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem´in kendisine şöyle söylediğini anlatır: “Eğer sen bir günah işlemişsen, Allah´tan af talebinde bulun ve O´na tevbe et. (Rasûlullah bu sözü Âişe vâlidemize iftira edildiği zaman söylemiştir). Çünkü günâhtan tevbe etmek, o günâhı işlediğinden ötürü pişman olmak ve o günâhın affını Allah´tan dilemek demektir.” buyurmuştur.
(Müslim ve Buharî)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Ey Allah´ım! Hatamı, cehâletimi, işimdeki israfcılığımı ve senin benden daha iyi bildiğin (kusurlarımı), bana bağışla. Ey Allah´ım! Benim şakamı, ciddiyetimi, hatamı, kasden yaptığımı affet. Çünkü bu hataların bende olması mümkündür.
Ey Allah´ım! Benim geçmiş ve gelecek, gizli ve açık, ve senin benden daha iyi bildiğin zellelerimi bağışla. Zira birtakım kullarını tevfîkinle muvaffak kılan ve bir kısım kullarını da gazabınla geride bırakan sensin. Sen herşeye kâdirsin.” buyurmuştur.
(Müslim ve Buharî)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Benim kalbim ince bir pasla kaplanıyor. (Onu silmek için) her günde yüz defa Allah´tan af talebinde bulunuyorum.” buyurmuştur.
(Müslim)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Mü´min bir kimse, bir günah işlediği zaman kalbinde simsiyah bir nokta belirir. Eğer tevbe eder, o günahtan el çekerse ve günâhının affını Allah´tan taleb ederse, kalbi o siyah noktadan temizlenir. Eğer günâhı gittikçe fazlalaşırsa o nisbette siyahlık da fazlalaşır. Öyle ki, sonunda o siyahlıkla kalp tamamen kaplanmış olur". İşte o siyahlık Allah Teâlâ´nın Kur´ÂN´da beyan buyurduğu “Ran”dır:
كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ
"Kellâ bel râne alâ kulûbihim mâ kânû yeksibûn (yeksibûne).: Hayır, bilâkis kazanmış oldukları şeyler, onların kalplerinin üzerini kapladı (kalplerini kararttı).” (Mutaffifin 83/14) (Ebu Hüreyre’den; Sünen sahibleri; Tirmizî hasen olduğunu söylemiştir.)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “ALLAH celle celâlihu, cennette kulunun derecesini yüceltir. Bunun üzerine kul, ALLAH celle celâlihu´dan sorar: “Ey RABBim! Bu derece bana nereden gelmektedir?” ALLAH celle celâlihu: “Senin evlâdının senin için af dilemesinden...” buyurmuştur.
(Tirmizî, (sahih olarak); Nesâî, İbn Mâce ve İbn Hibban ve Hâkim)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Ey Allahım! Beni iyilik yaptıkları zaman sevinen, kötülük yaptıkları zaman bağışlanma dileyen kullarından eyle!.” buyurmuştur.
(Âişe radiyallahu anha’dan; İmam Ahmed, Müsned (hasen bir senedle)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: "Kul herhangi bir günâhı işlediği zaman: “Ey Allahım! Beni bağışla!” derse, buna karşılık ALLAH celle celâlihu kendisine şöyle cevap verir: “Kulum bir günâh işledi ve bildi ki kendisini günahtan ötürü muâheze veya günâhını affeden bir RABBi vardır. Kulum! (Sen bu inançta olduktan sonra) istediğini yap, ben seni bağışlarım!” buyurmuştur.
(İbn Mâce)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem, Hadîs-i kudsî´de ALLAH celle celâlihu: “Ey kullarım! Benim koruduğum hariç, hepiniz günahkârsınız. Bu bakımdan benden günâhınızın affını dileyiniz ki, ben de sizi affedeyim. Kim, benim kendisini affetmeye muktedir olduğumu bilirse, ben onun hiçbir günâhına bakmaksızın onu affederim!” buyuruştur.
(Tirmizî ve İbn Mâce, (Ebu Zer´den hasen olarak)
---Resûlullah sallallahu aleyhi vesellem: “Kim: “ALLAHım!. SEN her eksiklikten münezzehsin. Ben nefsime zulmettim. Kötülük işledim. Beni affet. Çünkü günahları affeden ancak SENsin SEN!” derse günahları karıncaların sayısı kadar da olsa onu affederim.” buyurmuştur.
(Beyhâkî)