BENİ BANA ANLAT!...
لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَابًا فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
Lekad enzelnâ ileykum kitâben fîhi zikrukum, e fe lâ ta’kılûn(ta’kılûne).
1. lekad : andolsun ki
2. enzel-nâ : biz indirdik
3. ileykum : size
4. kitâben : bir kitap
5. fî-hi : onun içinde (vardır)
6. zikru-kum : sizin zikriniz, sizi zikreden
7. e fe lâ ta'kılûne : hâlâ akıl etmez misiniz
“Şüphesiz biz size içerisinde kendinizin anlatıldığı bir kitap indirdik. Hala aklınızı kullanmayacak mısınız.” (Enbiyâ 21/10)
Allah Celle Celalehu her an yok edip var ediyor. Yarım nefeslik ömür çizgisinde kendi kendini anlama ve anlatma çabası içerisinde yüzerken yukarıdaki âyete gözüm takıldı. Mânâsı çok derune bir çizgi attı fehmime. Kur’ânı Kerim Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem zamanında geldi. Tüm müslümanlığa bir hediye olarak. Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem in gönül sesiyle sedâsıyla çınladı akllarda. Bu gün bana beni anlatıyor Kur’ân-ı Kerim. Muhattab kabul edip, iyisi kötüsüyle bana beni anlatıyor. Bir arkadaş, bir dost, bir büyük, bir yoldaş, bir çiledaş ve karındaş, bir gönüldaş BİRRR İPİYLE bana beni anlatıyor. Zaman ve mekanın yok olduğu parmak izi gibi kaderini yaşayan insanın, parmak izi gibi ALLAH Celle Celalehusuyla muhataplık veya muhattab kabul edilememezlik kaygısı içinde yaşamakta. Muhattab kabul edilme çabası içerisinde olan bir insanın, HAYYYY Celle Celalehuyla muhabbeti, HAY Rasulullahsallallahu aleyhi ve sellem ’le zevki, HAY Kur’ân-ı Kerim’le haşr içerisinde yok olma özlemiyle yaşamı yorumlamakta.
Her yükümlülük akılda iken, aklım malâyanî işlere heves, boş şeylerle vakit geçirmek istiyor. Bazen çocuk aklımı Muhammedi Edeb den geçiremediğimi düşünerek hüzne dalıyorum. Bir an çizgiye gelirken ipinden boşanıp yine bildiğini yapıyor. Bilmem ne olur ama bir öyle bir böyle geçiyor…
Hepsinden önemlisi bana beni anlatan Kur’ân-ı Kerim’in muhattablığı…
BANA BENİ ANLAT!...
- Hakan
- Moderatör
- Mesajlar: 4965
- Kayıt: 08 Eki 2006, 02:00
- Gariban
- Moderatör
- Mesajlar: 2834
- Kayıt: 25 Tem 2007, 02:00
Re: BANA BENİ ANLAT!...
Sevgili Hakanim
Bir gece çok geç bir saatte bu âyete bakmış idik âyet zâten siz bunları yazarken sizi okumuş güzel gardaşım. Bilgisayarın hard diskinde dakikada binlerce devirde dönen diskin içindekileri iğne ucu kadar bir nokta okuyarak elektrik sinyalleri yahut manyetik kuvvetlere çevirip var -yok (1 ve 0) ları bildirmekte ve bir şeyleri ekranlarda görmekteyiz , bilirsin ki bizlerde de yok- varın temsili
"La" ve "İlla" dir. Okunan akıllarımıza okuyucu bir Nur İğne ucu lazım ki bu akil disklerinde ki okunsun ve N-akillensin. Tevhid bilinsin bulunsun olunsun ve yasansın inşae ALLAH.
Allah En doğrusunu bilir.
Es Selam ve dua ile
garibAN
"Bu kitabin içinde zikir var, yani sizi zikredecek okuyacak, sizi okuyan bir şey var, bir zikir var, akıllanmayacak mısınız siz. “Le kad”, çift yemin olsun ki demektir. Başına Ve alsa üçlü yemin olur. Sizin üzerinize , sadece size değil , bizzat üzerinize hitaben bir kitab indirdik. Niye kitaben denmiş? Her insan için indirildiğini buyuruyor, çünkü bu kelime mastarlı bildirilmiş. Herkesin okuduğu fatiha kendi fatihasıdır. Tek tek herkese indirdik yani. Sizin hepinize aldığınız hava gibi, içtiğiniz su gibi manevi bir kuran indirdik size bu elinizdeki kuranda, buradaki zikrikum sözü başka yerde geçmez Kur'ânda. Ne zaman aklınızı nakilleyeceksiniz? Kur'ân içindeki zikrikuma bakin diyor yani. Benim aklım kapağını açıyor kitabin ama içindekini içmiyor sanki onun için bu söyleniyor bana. Ehli zikre sor diyor. İncildeki nakille buluşan hristiyanlara meselâ. " [26 Ocak 2011 Kul İhvani ile Gece Sohbeti ]
Bir gece çok geç bir saatte bu âyete bakmış idik âyet zâten siz bunları yazarken sizi okumuş güzel gardaşım. Bilgisayarın hard diskinde dakikada binlerce devirde dönen diskin içindekileri iğne ucu kadar bir nokta okuyarak elektrik sinyalleri yahut manyetik kuvvetlere çevirip var -yok (1 ve 0) ları bildirmekte ve bir şeyleri ekranlarda görmekteyiz , bilirsin ki bizlerde de yok- varın temsili
"La" ve "İlla" dir. Okunan akıllarımıza okuyucu bir Nur İğne ucu lazım ki bu akil disklerinde ki okunsun ve N-akillensin. Tevhid bilinsin bulunsun olunsun ve yasansın inşae ALLAH.
Allah En doğrusunu bilir.
Es Selam ve dua ile
garibAN
"Bu kitabin içinde zikir var, yani sizi zikredecek okuyacak, sizi okuyan bir şey var, bir zikir var, akıllanmayacak mısınız siz. “Le kad”, çift yemin olsun ki demektir. Başına Ve alsa üçlü yemin olur. Sizin üzerinize , sadece size değil , bizzat üzerinize hitaben bir kitab indirdik. Niye kitaben denmiş? Her insan için indirildiğini buyuruyor, çünkü bu kelime mastarlı bildirilmiş. Herkesin okuduğu fatiha kendi fatihasıdır. Tek tek herkese indirdik yani. Sizin hepinize aldığınız hava gibi, içtiğiniz su gibi manevi bir kuran indirdik size bu elinizdeki kuranda, buradaki zikrikum sözü başka yerde geçmez Kur'ânda. Ne zaman aklınızı nakilleyeceksiniz? Kur'ân içindeki zikrikuma bakin diyor yani. Benim aklım kapağını açıyor kitabin ama içindekini içmiyor sanki onun için bu söyleniyor bana. Ehli zikre sor diyor. İncildeki nakille buluşan hristiyanlara meselâ. " [26 Ocak 2011 Kul İhvani ile Gece Sohbeti ]
![Resim](http://www.muhammedinur.com/resimler/hocamx.gif)
- Hakan
- Moderatör
- Mesajlar: 4965
- Kayıt: 08 Eki 2006, 02:00
Re: BANA BENİ ANLAT!...
Allah razı olsun üstad...
akıl lana akıl lana anlayacağız inşallah...
okuduğumu mideme değil de aklıma okuduğumda, akıl hazmıma ulaşarak kelimelerdeki, cümlelerdeki manevi öğütleri, manaları, uyarıları fehmedeceğim inşallah...
Daha çooook ekmek yemen lazım Hakan çooook...
akıl lana akıl lana anlayacağız inşallah...
okuduğumu mideme değil de aklıma okuduğumda, akıl hazmıma ulaşarak kelimelerdeki, cümlelerdeki manevi öğütleri, manaları, uyarıları fehmedeceğim inşallah...
Daha çooook ekmek yemen lazım Hakan çooook...
![Resim](http://www.muhammedinur.com/resimler/soyres/hakanabieu9.jpg)
- der-ya
- Özel Üye
- Mesajlar: 853
- Kayıt: 29 Eki 2011, 07:01
Re: BANA BENİ ANLAT!...
Kendini Bilmek Haddini Bilmektir
Kendini Bilmek Haddini Bilmektir
Kendini bilmeyen, kendi dışındaki dünyayı anlamlandıramıyor. Asıl önemlisi, kendini bilmeyen insan Rabbi’ni hakkıyla bilme şansından mahrum kalıyor. Peki neden? İnsan kendi dışındaki varlık alemini bilmek için neden kendini bilmek zorunda?
“Ben” bilgisi, teknik bir felsefe tartışması değil.
İnsanın kendini bilmesi, varoluşunu anlamlı kılan eylemlerin başında geliyor.
İnsan, bu dünyaya ‘öteki’yle, yani kendi dışındaki insan ve varlıklarla yaşamak için gönderilmiş bir varlık. İnsan sıfatının kemale ermesi, ancak kollektif /ortaklaşa bir yaşam ile mümkün. Örneğin konuşmak, ancak sizi dinleyen birinin olduğu bir ortamda anlamlı bir eylemdir.
Aynı şekilde, insan tek başına kültür ve medeniyet üretemez. Bütün bunlar bireyin dışında başka insanların ve kollektif yapıların bulunmasını zorunlu kılar.
İnsanın bu çevreyle ve kelimenin en geniş manasıyla ‘öteki’ ile ilişkiye geçebilmesi için kendisinin kim olduğunu bilmesi gerekir. Yani kişi, neleri yapıp neleri yapamayacağı konusunda bir fikre sahip olmalıdır. Burada kendini bilmek, doğru ilişkiler içinde bulunmak olarak anlaşılabilir. Bizdeki tabiriyle insan ayağını yorganına göre uzattığında, kendi haddini de bilmiş olur. Buna göre kendini bilmek, sadece zihinsel değil, aynı zamanda ahlâkî bir tavırdır.
Fakat kendini bilmenin tek anlamı bu değildir. Daha felsefî ve manevi bir düzlemde insan kendini bilerek yaradılışın manası üzerinde düşünmeye başlar. Burada kendini tanımak, varlıkla ilgili en temel soruları sormak anlamına gelir. Nereden geldik ve nereye gidiyoruz? Bütün bu varlıkların anlamı ne? Her şeyin bir gayesi var mı? Bu varlık alemi içinde benim yerim ne? Benim yaradılış amacım ne? Beni ben kılan aslî vasıflar nelerdir?
Kendini bilen, Rabbi’ni bilir
Bu soruları sorduğumuz anda, artık kendi bireysel dünyamızın dışına çıkmışız demektir. Modern bireycilik felsefelerinin tersine, bu soruları soran kişi kendi dünyasına hapsolmuş atomize bir varlık haline gelmez. İnsanın kendi iç dünyasına yönelmesi onu dış dünyadan uzaklaştırmaz, bilakis diğer varlıklara yakınlaştırır. Çünkü kendini doğru tanıyan kişi, bütün varlıkların anlamı ve amacı konusunda derinlikli bir bakış açısına sahip olur. Böyle bakınca, kendimiz de dahil, her şeyin ortak bir gaye uğrunda ve tek bir yaratıcı tarafından yaratıldığını görür.
Bizim geleneğimizde nakledilen bir söze göre -ki kimileri bunu hadis olarak da nakletmiştir- “kendini bilen, Rabbi’ni bilir”. Buna göre kendimizi bildiğimizde, Rabbimiz’i de bilme imkanına kavuşuruz. Mefhum-u muhalifiyle, yani tersinden düşünecek olursak, kendini bilmeyen kişi Rabbi’ni bilemez.
Kur’an-ı Kerim “Allah’ı unuttuğu için Allah’ın da onlara nefslerini /kendilerini unutturduğu” insanlardan bahseder. Yani Rabbimiz’i bilmek, kendimizi bilmenin adeta bir ön şartıdır. Çünkü ben bilgisi, doğru tanımlandığında bizi benlik duygusuna, tekebbüre değil, asıl geldiğimiz kaynağa götürür. Bu kaynak ilk ve son tahlilde Cenab-ı Hak olduğu için, kendimizi bilmek, Rabbimiz’i bilmek yolunda atılmış önemli bir adımdır.
Fakat insanın Rabbi’ni bulabileceği en önemli yer ne kitaplardır ne de fizik teorileri. Bu biricik bilginin edinileceği asıl yer insanın kalbidir. Hz. Peygamber Efendimiz’in “Rabbim alemlere sığmadı ama mümin kulunun kalbine sığdı” sözünü hatırlayın. Buna göre kalbi Allah’la dolu olan kişi, kendi iç dünyasına yöneldiğinde Rabbi’ne yönelmiş, O’na yaklaşmış olur.
Kendini bilmek suretiyle Rabbi’ni bilen kişi, aynı zamanda haddini de bilmiş olur. Çünkü kendisinin alem içindeki yerini ve Rabbi’yle olan ilişkisini kavrayan kişi, kibir gösteremez. Onun için tevazu sahibi olmak, salt ahlâkî bir sıfat değildir artık. Tevazu, burada varoluşsal bir anlam kazanır. Zaten ahlâkî bir erdem olarak tevazu, bizim varlık mertebeleri içinde sahip olduğumuz yerle irtibatlı ve paralel bir durumun ifadesidir.
Kendini böyle tanıyan insan, “alemi ben yarattım” edasıyla ve kibirli bir şekilde yaşayamaz. Modern hümanizmin insanı ilâhlaştıran tavrının burada yeri yoktur. “İnsan her şeyin ölçüsüdür” demek, artık felsefi anlamda mümkün değildir. Varoluşsal tevazu hali içinde olan kişi, kendini alemin üstünde değil, onun bir parçası olarak görür. Bu yüzden ünlü varoluşçu filozof Sartre’in “öteki cehennemdir” fikrine kendi dünyasında bir karşılık bulamaz.
Böyle bir atıf çerçevesini esas aldığımızda, kendimizi bilmek, bizi narsizme ve bireyciliğe götürmez. Tam tersine insan kendini daha büyük bir varlık diliminin parçası olarak gördüğü zaman yalnız olmadığını bilir. Bu ise “ alemde sadece ben varım” fikrine dayalı narsizme karşı en büyük meydan okumadır.
Bu yüzden kendini bilmek, içine kapanmak değil, varlığın anlamı üzerinde esaslı bir tefekkür ameliyesine girişmektir. Bu tefekkür bize sadece “ne yapabilirim?” sorusunun cevabını vermez. Bize aynı zamanda “ne yapmalıyım?” sorusuna doğru cevaplar bulma imkanı tanır. Bizim zaman ve mekânla olan irtibatımız, hep “ben kimim ve ne yapmalıyım?” sorularına verdiğimiz cevaplarla şekillenir.
Öğrenmenin amacı ne?
İnsanın bütün bilme eyleminin arkasında yatan da bu sorulara doğru ve anlamı bir cevap bulma çabası değil midir? En önemli soruyu doğru cevaplayamamış bir kişinin, on, hatta yüz tane ikincil soruyu doğru cevaplamış olmasının bir anlamı var mıdır? Bu yüzden Yunus Emre ilim tahsil etmenin amacını, kendini bilmek olarak tanımlıyor.
İlim ilim demektir
İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsin
Ya nice okumaktır?
Hz. Mevlâna’nın anlattığı bir hikayeye göre, bir gün bir sultan bir elçisini uzak bir şehre gönderir. Bir emaneti o şehrin valisine ulaştırmasını ister. Elçi yola çıkar. Meşakkatli bir yolculuktan sonra şehre varır. Şehre geldiğinde valiye emaneti ulaştırmak yerine başka işlerle meşgul olur. İlim meclislerine katılır. Şairleri dinler. Pazara gider, alışveriş yapar. İnsanlarla hasbihal eder.
Bu gibi işlerle uğraşırken emaneti valiye ulaştırmayı unutur ve ülkesine geri döner. Sultanın huzuruna çıktığında o şehirde yaptıklarını ve bu gezinin kendisi için ne kadar faydalı olduğunu, ufkunun genişlediğini anlatır. Sultan emanetin yerine ulaşıp ulaşmadığını sorduğunda, elçi o konuyu tamamen unuttuğunu hatırlar. Ve çok mahcup olur, özür diler.
Sultanın ona verdiği cevap ise kayda değerdir: “Ben seni o şehre tek bir iş için gönderdim. Sen ise onun dışında on iş yaptın ama asıl maksadına ulaşamadın geri geldin. Var bunun hesabını sen yap.”
İnsanın ilim ve amelleriyle kendini bilmesi arasındaki ilişki, bu hikayedeki elçinin aslî göreviyle yaptığı tali şeyler arasındaki ilişkiye benziyor. Eğer insan “ben kimim?” sorusuna sahih bir cevap verememişse, başka sorulara doğru cevap vermiş olması onun kurtuluş ve huzuru için yeterli olmuyor.
Enformatik cehaletin her tarafımızı kuşattığı günümüzde, bilgi devrimi masalını bir kenara bırakıp, kendi benimiz, nefsimiz, varlığımız üzerinde düşünelim. Kendimizi bilmeden “öteki”ni bilemeyeceğimizi yeniden hatırlayalım.
Halil Akgün | Nisan 2005 |
Kendini Bilmek Haddini Bilmektir
Kendini bilmeyen, kendi dışındaki dünyayı anlamlandıramıyor. Asıl önemlisi, kendini bilmeyen insan Rabbi’ni hakkıyla bilme şansından mahrum kalıyor. Peki neden? İnsan kendi dışındaki varlık alemini bilmek için neden kendini bilmek zorunda?
“Ben” bilgisi, teknik bir felsefe tartışması değil.
İnsanın kendini bilmesi, varoluşunu anlamlı kılan eylemlerin başında geliyor.
İnsan, bu dünyaya ‘öteki’yle, yani kendi dışındaki insan ve varlıklarla yaşamak için gönderilmiş bir varlık. İnsan sıfatının kemale ermesi, ancak kollektif /ortaklaşa bir yaşam ile mümkün. Örneğin konuşmak, ancak sizi dinleyen birinin olduğu bir ortamda anlamlı bir eylemdir.
Aynı şekilde, insan tek başına kültür ve medeniyet üretemez. Bütün bunlar bireyin dışında başka insanların ve kollektif yapıların bulunmasını zorunlu kılar.
İnsanın bu çevreyle ve kelimenin en geniş manasıyla ‘öteki’ ile ilişkiye geçebilmesi için kendisinin kim olduğunu bilmesi gerekir. Yani kişi, neleri yapıp neleri yapamayacağı konusunda bir fikre sahip olmalıdır. Burada kendini bilmek, doğru ilişkiler içinde bulunmak olarak anlaşılabilir. Bizdeki tabiriyle insan ayağını yorganına göre uzattığında, kendi haddini de bilmiş olur. Buna göre kendini bilmek, sadece zihinsel değil, aynı zamanda ahlâkî bir tavırdır.
Fakat kendini bilmenin tek anlamı bu değildir. Daha felsefî ve manevi bir düzlemde insan kendini bilerek yaradılışın manası üzerinde düşünmeye başlar. Burada kendini tanımak, varlıkla ilgili en temel soruları sormak anlamına gelir. Nereden geldik ve nereye gidiyoruz? Bütün bu varlıkların anlamı ne? Her şeyin bir gayesi var mı? Bu varlık alemi içinde benim yerim ne? Benim yaradılış amacım ne? Beni ben kılan aslî vasıflar nelerdir?
Kendini bilen, Rabbi’ni bilir
Bu soruları sorduğumuz anda, artık kendi bireysel dünyamızın dışına çıkmışız demektir. Modern bireycilik felsefelerinin tersine, bu soruları soran kişi kendi dünyasına hapsolmuş atomize bir varlık haline gelmez. İnsanın kendi iç dünyasına yönelmesi onu dış dünyadan uzaklaştırmaz, bilakis diğer varlıklara yakınlaştırır. Çünkü kendini doğru tanıyan kişi, bütün varlıkların anlamı ve amacı konusunda derinlikli bir bakış açısına sahip olur. Böyle bakınca, kendimiz de dahil, her şeyin ortak bir gaye uğrunda ve tek bir yaratıcı tarafından yaratıldığını görür.
Bizim geleneğimizde nakledilen bir söze göre -ki kimileri bunu hadis olarak da nakletmiştir- “kendini bilen, Rabbi’ni bilir”. Buna göre kendimizi bildiğimizde, Rabbimiz’i de bilme imkanına kavuşuruz. Mefhum-u muhalifiyle, yani tersinden düşünecek olursak, kendini bilmeyen kişi Rabbi’ni bilemez.
Kur’an-ı Kerim “Allah’ı unuttuğu için Allah’ın da onlara nefslerini /kendilerini unutturduğu” insanlardan bahseder. Yani Rabbimiz’i bilmek, kendimizi bilmenin adeta bir ön şartıdır. Çünkü ben bilgisi, doğru tanımlandığında bizi benlik duygusuna, tekebbüre değil, asıl geldiğimiz kaynağa götürür. Bu kaynak ilk ve son tahlilde Cenab-ı Hak olduğu için, kendimizi bilmek, Rabbimiz’i bilmek yolunda atılmış önemli bir adımdır.
Fakat insanın Rabbi’ni bulabileceği en önemli yer ne kitaplardır ne de fizik teorileri. Bu biricik bilginin edinileceği asıl yer insanın kalbidir. Hz. Peygamber Efendimiz’in “Rabbim alemlere sığmadı ama mümin kulunun kalbine sığdı” sözünü hatırlayın. Buna göre kalbi Allah’la dolu olan kişi, kendi iç dünyasına yöneldiğinde Rabbi’ne yönelmiş, O’na yaklaşmış olur.
Kendini bilmek suretiyle Rabbi’ni bilen kişi, aynı zamanda haddini de bilmiş olur. Çünkü kendisinin alem içindeki yerini ve Rabbi’yle olan ilişkisini kavrayan kişi, kibir gösteremez. Onun için tevazu sahibi olmak, salt ahlâkî bir sıfat değildir artık. Tevazu, burada varoluşsal bir anlam kazanır. Zaten ahlâkî bir erdem olarak tevazu, bizim varlık mertebeleri içinde sahip olduğumuz yerle irtibatlı ve paralel bir durumun ifadesidir.
Kendini böyle tanıyan insan, “alemi ben yarattım” edasıyla ve kibirli bir şekilde yaşayamaz. Modern hümanizmin insanı ilâhlaştıran tavrının burada yeri yoktur. “İnsan her şeyin ölçüsüdür” demek, artık felsefi anlamda mümkün değildir. Varoluşsal tevazu hali içinde olan kişi, kendini alemin üstünde değil, onun bir parçası olarak görür. Bu yüzden ünlü varoluşçu filozof Sartre’in “öteki cehennemdir” fikrine kendi dünyasında bir karşılık bulamaz.
Böyle bir atıf çerçevesini esas aldığımızda, kendimizi bilmek, bizi narsizme ve bireyciliğe götürmez. Tam tersine insan kendini daha büyük bir varlık diliminin parçası olarak gördüğü zaman yalnız olmadığını bilir. Bu ise “ alemde sadece ben varım” fikrine dayalı narsizme karşı en büyük meydan okumadır.
Bu yüzden kendini bilmek, içine kapanmak değil, varlığın anlamı üzerinde esaslı bir tefekkür ameliyesine girişmektir. Bu tefekkür bize sadece “ne yapabilirim?” sorusunun cevabını vermez. Bize aynı zamanda “ne yapmalıyım?” sorusuna doğru cevaplar bulma imkanı tanır. Bizim zaman ve mekânla olan irtibatımız, hep “ben kimim ve ne yapmalıyım?” sorularına verdiğimiz cevaplarla şekillenir.
Öğrenmenin amacı ne?
İnsanın bütün bilme eyleminin arkasında yatan da bu sorulara doğru ve anlamı bir cevap bulma çabası değil midir? En önemli soruyu doğru cevaplayamamış bir kişinin, on, hatta yüz tane ikincil soruyu doğru cevaplamış olmasının bir anlamı var mıdır? Bu yüzden Yunus Emre ilim tahsil etmenin amacını, kendini bilmek olarak tanımlıyor.
İlim ilim demektir
İlim kendin bilmektir
Sen kendini bilmezsin
Ya nice okumaktır?
Hz. Mevlâna’nın anlattığı bir hikayeye göre, bir gün bir sultan bir elçisini uzak bir şehre gönderir. Bir emaneti o şehrin valisine ulaştırmasını ister. Elçi yola çıkar. Meşakkatli bir yolculuktan sonra şehre varır. Şehre geldiğinde valiye emaneti ulaştırmak yerine başka işlerle meşgul olur. İlim meclislerine katılır. Şairleri dinler. Pazara gider, alışveriş yapar. İnsanlarla hasbihal eder.
Bu gibi işlerle uğraşırken emaneti valiye ulaştırmayı unutur ve ülkesine geri döner. Sultanın huzuruna çıktığında o şehirde yaptıklarını ve bu gezinin kendisi için ne kadar faydalı olduğunu, ufkunun genişlediğini anlatır. Sultan emanetin yerine ulaşıp ulaşmadığını sorduğunda, elçi o konuyu tamamen unuttuğunu hatırlar. Ve çok mahcup olur, özür diler.
Sultanın ona verdiği cevap ise kayda değerdir: “Ben seni o şehre tek bir iş için gönderdim. Sen ise onun dışında on iş yaptın ama asıl maksadına ulaşamadın geri geldin. Var bunun hesabını sen yap.”
İnsanın ilim ve amelleriyle kendini bilmesi arasındaki ilişki, bu hikayedeki elçinin aslî göreviyle yaptığı tali şeyler arasındaki ilişkiye benziyor. Eğer insan “ben kimim?” sorusuna sahih bir cevap verememişse, başka sorulara doğru cevap vermiş olması onun kurtuluş ve huzuru için yeterli olmuyor.
Enformatik cehaletin her tarafımızı kuşattığı günümüzde, bilgi devrimi masalını bir kenara bırakıp, kendi benimiz, nefsimiz, varlığımız üzerinde düşünelim. Kendimizi bilmeden “öteki”ni bilemeyeceğimizi yeniden hatırlayalım.
Halil Akgün | Nisan 2005 |
Eğer göğün yedi kat üstüne çıkmaksa niyetin, Aşktan güzel merdiven bulamazsın.
Eğer aşkı bulmaksa niyetin, Aramadan duramazsın. -
Yunus Emre.k.s
Eğer aşkı bulmaksa niyetin, Aramadan duramazsın. -
Yunus Emre.k.s